Wjej gdyńskim mieszkaniu przy Skwerze Kościuszki historia nie była czymś zamkniętym w książkach. Siedziała naprzeciwko mnie piękna, 92-letnia kobieta o szlachetnej twarzy i wracała pamięcią do Warszawy. Do strachu, strzałów, rannych, do ojca, którego zobaczyła wtedy po raz ostatni. Ale kiedy mówiła o powstaniu, nie mówiła przede wszystkim o śmierci. Mówiła o wolności. „Żaden człowiek nie może żyć bez wolności. Jest w stanie walczyć o nią nawet gołymi rękami” – powiedziała mi w 2020 roku. Te słowa zostały ze mną po naszym spotkaniu. Dziś, kiedy żegnamy Krystynę Kodymowską ps. Stokrotka, brzmią jak klucz do całego jej życia.