Krystyna Kodymowska odeszła w wieku 98 lat. Jej pogrzeb odbył się we wtorek 25 sierpnia na Cmentarzu Centralnym Srebrzysko w Gdańsku. Rodzinie, bliskim, przedstawicielom środowisk kombatanckich i wszystkim uczestnikom uroczystości przekazano także słowa Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Prezydencki list został odczytany podczas ceremonii pogrzebowej.
Żegnano kobietę, której biografia była naznaczona dramatem wojny, ale która do końca życia mówiła przede wszystkim o miłości do ludzi, ojczyzny i wolności.
Krystyna Rafalska, później Kodymowska, urodziła się 21 kwietnia 1928 r. w Bydgoszczy. Podczas okupacji wraz z rodziną została wypędzona z rodzinnego miasta i trafiła do Warszawy. Jako nastolatka działała w konspiracyjnym harcerstwie. Nosiła podziemną prasę i dokumenty, uczyła się pierwszej pomocy. Przyjęła pseudonim ”Stokrotka”.
W sierpniu 1944 r., mając zaledwie 16 lat, została sanitariuszką w Szpitalu Wolskim. Opatrywała rannych, karmiła ich i pomagała personelowi. 5 sierpnia, podczas rzezi Woli, Niemcy zajęli szpital. Krystyna wraz z matką i siostrami została wypędzona. Jej ojciec Stanisław Rafalski pozostał w grupie zatrzymanych mężczyzn. Został zamordowany. - To było moje ostatnie spojrzenie, kiedy widziałam ojca żywego, na ganku szpitala - wspominała po latach.
Po przejściu przez obóz Dulag 121 w Pruszkowie Krystyna, jej matka i siostry zostały wywiezione na roboty przymusowe. Po wojnie wróciła do Polski, ukończyła prawo na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Pracowała jako sędzia, a następnie radczyni prawna.
Od 1960 r. była związana z Gdynią. Działała w środowisku kombatanckim i przez lata dzieliła się swoim świadectwem z kolejnymi pokoleniami. W 2024 r. została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Kiedy w 2020 r. rozmawiałem ze "Stokrotką" dla "Gościa”, w jej opowieści wciąż powracała wolność. Mówiła wówczas: "Żaden człowiek nie może żyć bez wolności. Jest w stanie walczyć o nią nawet gołymi rękami". Po sześciu latach słowa te brzmią jak jej testament.
Cześć Jej pamięci!
