W sercu dzielnicy, między ceglanymi kamienicami i malowniczym kanałem Raduni, wznosi się świątynia zbudowana na przełomie XIX i XX wieku pierwotnie jako ewangelicki kościół św. Jerzego. Już w średniowieczu była tu kaplica, najprawdopodobniej pw. św. Jerzego. Na skutek reformacji została przejęta przez luteran i w 1571 r. rozbudowana do postaci kościoła. Dzisiejszy kościół jest już trzecią świątynią w dzielnicy – powstał w miejscu poprzedniej, przerobionej na wojskowy lazaret, a następnie spalonej w 1813 r. przez wycofujących się z miasta Francuzów. Budowa rozpoczęła się w 1820 r. dzięki wsparciu finansowemu cesarza Fryderyka Wilhelma III. Po 1945 r. budowla stała się sercem katolickiej parafii pod opieką salezjanów.