Najprawdopodobniej w drugiej połowie września 1939 r. w Sopocie odbyła się narada, której konkluzje przypieczętowały tragiczny los tysięcy niewinnych istnień. Adolf Hitler, po konsultacji z niemieckimi lekarzami Karlem Brandtem i Leonardem Contim, przedstawił plan akcji o kryptonimie „T4”, polegającej na fizycznej „eliminacji życia niewartego życia”, co miało – zdaniem wodza III Rzeszy – wpłynąć dodatnio na utrzymanie „czystości niemieckiej krwi”.

„Podstawę prawną akcji »T4« stanowił »dekret o eutanazji« (…) antydatowany na 1 września. Umożliwił on tworzenie ram teoretycznych procesu »oczyszczenia« szpitali z osób z zaburzeniami psychicznymi, które polegało głównie na mordowaniu pacjentów” – wyjaśnia dr Mateusz Kubicki, historyk, pracownik IPN, autor książek poświęconych niemieckiej okupacji na terenie Pomorza Gdańskiego. Wprowadzona na masową skalę eksterminacja osób psychicznie chorych nie wzięła się znikąd – potrzeba jej przeprowadzenia wynikała – zdaniem nazistowskich decydentów – z naukowych przesłanek.