Tradycja poświęcenia wdów sięga pierwszych wieków chrześcijaństwa. We wspólnotach pierwotnego Kościoła istniały kobiety, które po śmierci męża podejmowały publiczne zobowiązanie życia w czystości, modlitwie i służbie. Nie wstępowały do klasztoru. Pozostawały w świecie, ale żyły już dla Boga i dla Kościoła.

Ta tradycja nie zanikła, z dziś powraca jako Ordo Viduarum. Współczesne wdowy konsekrowane nie tworzą zgromadzenia zakonnego i nie mieszkają we wspólnocie. Nie podlegają także regule żadnego zakonu. Ich środowiskiem życia i posługi jest diecezja. To biskup diecezjalny udziela błogosławieństwa i przyjmuje ich zobowiązanie.

Podstawowym zadaniem wdowy konsekrowanej jest modlitwa, wierność Ewangelii w codzienności oraz dyspozycyjna służba Kościołowi tam, gdzie jest potrzeba. Chodzi o bardzo konkretne rzeczy: obecność przy chorych, wsparcie we wspólnocie parafialnej, duchowe towarzyszenie rodzinom, które przechodzą kryzys, a także zwykłą, stałą modlitwę za kapłanów i za parafię. 

W Oliwie swoje przyrzeczenie złożyły dwie kobiety: Barbara Piątkowska-Metyk i Lucyna Witek. Nie była to decyzja podjęta z dnia na dzień. Kandydatki przeszły wcześniej czas formacji, który przygotował je do takiego sposobu życia.

Na początku homilii abp Wojda podkreślił, że u podstaw tego powołania nie stoi heroiczna surowość ani rozpamiętywanie żałoby, tylko doświadczenie miłości Boga. - Miłość Boża ma moc przyciągania i przemieniania. Jest jednocześnie najlepszą ochroną dla tych, którzy jej ufają i w nią się zanurzają. Miłość Boga jest wierna i bezwarunkowa. Przyjęcie jej sprawia, że zamiast lęku pojawiają się ufność i dziękczynienie za Boże miłosierdzie - streścił sens błogosławieństwa.

Kaznodzieja przywołał świadectwo pewnej siostry zakonnej. Przez lata była przekonana, że Bóg patrzy na nią głównie przez pryzmat grzechów. Bała się Go. Przełom przyszedł na adoracji. W sercu usłyszała: "Ja cię kocham nie dlatego, że jesteś dobra, ale dlatego, że Ja jestem dobry". Powiedziała potem, że to było tak, "jakby ktoś otworzył okno w duszy". Od tego momentu przestała żyć w lęku, zaczęła żyć we wdzięczności. Ta perspektywa wyjaśnia, czym jest wdowieństwo konsekrowane.

- Nasze kandydatki, pani Lucyna i pani Barbara, które pragną poprzez osobisty akt oddać się w miłości Chrystusowi, również doświadczyły mocy tej miłości. Doświadczyły jej w różnych sytuacjach, tych oczekiwanych i tych nieprzewidzianych, tych przyjemnych i tych trudnych, tych radosnych i tych bardzo smutnych. Ich otwartość na Chrystusa sprawiała jednak, że mimo wielu przeciwności, trwały wiernie w tej miłości, a ona ich coraz bardziej zbliżała do Chrystusa. I tak aż do momentu, kiedy odczuły w sobie wyraźny wewnętrzny głos, aby ofiarować się Chrystusowi. I dzisiaj to czynią w uroczystym akcie poświęcenia swojego życia. A On, Jezus Chrystus, Król Miłości, ten dar przyjmuje i błogosławi, ufny, że staną się jego wiernymi uczennicami - wyjaśnił metropolita.

- Drogie Panie Barbaro i Lucyno! Przez swoje „tak” zanurzacie się w tę miłość aż do końca. W tej miłości wasze życie składacie w darze Jezusowi Chrystusowi i otwieracie się, aby Jego życie stawało się coraz bardziej waszym życiem. Starajcie się być w pełni dla Niego i żyć Jego Słowem. Ufajcie Mu i pozwólcie, aby On Was prowadził - życzył pasterz.

- Nie znaczy to, że z waszego życia znikną trudności i problemy, że wasze życie stanie się sielanką usłaną różami. Nie. On chce Was mieć w dzisiejszym świecie przede wszystkim jako żywych świadków tej miłości, którzy właśnie poprzez trudności i w trudnościach pokazują, że warto zaufać i kochać. Jak Jego miłość jest wierna i bezwarunkowa, tak wierna i bezwarunkowa niech będzie i Wasza. On w miłości nie cofnął się nawet przed męczeńską śmiercią na krzyżu, tak samo mocna i wierna niech będzie i Wasza miłość - zaakcentował kapłan.

Dalej abp Wojda skupił się na niezawodnej miłości Chrystusa. - Ona odbiera lęk i daje moc do wytrwania. Zamiast lęku pojawiają się ufność i dziękczynienie za Boże miłosierdzie. Potwierdzeniem tego są słowa św. Pawła z dzisiejszego czytania liturgicznego. Tenże Apostoł Narodów, choć doświadczył mnóstwa przeciwności i trudności, nienawiści i prześladowań, a nawet biczowania i kamienowania, nigdy nie zwątpił - podkreślił kaznodzieja.

- Nic nie jest w stanie odłączyć nas od miłości Chrystusa! Niech te słowa rozbrzmiewają w Waszych sercach, a Wy nieustannie odnawiajcie w sobie tę miłość, wypowiadając może tę prostą modlitwę: Jezu, ucz mnie przyjmować Twoją miłość. Przemieniaj moje serce. Zamień lęk w ufność, a smutek w dziękczynienie. Niech Twoja miłość prowadzi mnie każdego dnia - zakończył arcybiskup, zwracając się do pobłogosławionych po homilii wdów.