Modlitwa rozpoczęła się procesją alejami nekropolii, podczas której wierni nawiedzili między innymi groby kapłanów. W czasie modlitwy różańcowej polecano Bogu wszystkich zmarłych. Następnie przy cmentarnym krzyżu została odprawiona Eucharystia.

W homilii biskup odniósł się do słów Ewangelii o ośmiu błogosławieństwach. Przywołał przykład ich realizacji w życiu codziennym. - Każdy z nas ma własną drogę świętości. Każdy ma własny sposób dojrzewania do Boga, własną okazję, własną łaskę. Świętość nie jest kopią jednego wzorca. Świętość jest odpowiedzią konkretnego człowieka na konkretne wezwanie Boga - zaznaczył kapłan.

- Pierwsze błogosławieństwo brzmi: "Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie". Jako świadectwo tego błogosławieństwa wybrałem św. Bartolo Longo, kanonizowanego 19 października. Przyszedł na świat we Włoszech w 1841 roku. Wzrastał w rodzinie katolickiej. Wiarę utracił kilkanaście lat później, kiedy wyjechał na studia prawnicze do Neapolu. I to jest, niestety, doświadczenie bardzo nam znane. Wielu młodych ludzi, którzy wyjeżdżają "tylko się uczyć", wraca nie tylko z dyplomem, ale i z utraconą wiarą - mówił pasterz.

Biskup pomocniczy opowiadał, że kiedy Bartolo wrócił do domu rodzinnego, zajął się nim jego przyjaciel Wincenty Pepe. - Ten przyjaciel nie odsunął się od niego z obrzydzeniem, nie powiedział: "Nie mam z tobą nic wspólnego". Przeciwnie. Stanął przy nim i zmobilizował go, żeby poszedł porozmawiać z pewnym dominikaninem. W czasie tych rozmów duchowych z dominikaninem zaczęło się coś, co w Kościele nazywamy nawróceniem serca. Wiara w życiu Bartolo zaczęła się odradzać. Poprosił o spowiedź. I rzeczywiście, na nowo stał się chrześcijaninem. Nie tylko wierzącym "na papierze", ale bardzo gorliwym uczniem Chrystusa - wyjaśnił.

Kaznodzieja opowiadał, że Bartolo któregoś dnia otrzymał bardzo stary, zniszczony obraz Matki Bożej Różańcowej, który został odnowiony i umieszczony w Pompejach. - Wokół tego obrazu Longo zaczął prowadzić nabożeństwa różańcowe. I stało się coś, czego nie da się zaplanować. Ludzie zaczęli przychodzić, potem zaczęli pielgrzymować. Następnie zaczęli przyjeżdżać z coraz dalszych stron. Modlili się przed obrazem Matki Bożej i zaczęli opowiadać o łaskach, o nawróceniach, o uzdrowieniach. Okazało się bardzo szybko, że kościół jest za mały. Trzeba było go rozbudować. I to się stało. Po 11 latach intensywnej pracy i modlitwy świątynia została znacząco powiększona - dodał.

- Bartolo Longo, znany dziś jako apostoł Różańca, ten, z którym łączy się tradycja nowenny pompejańskiej, zmarł w 1926 roku. I to jest właśnie przykład człowieka, który - mimo prześladowania duchowego, mimo prześladowania ze strony ludzi - wytrwał, bo trzymał się ręki Matki Bożej i nie wypuszczał różańca z dłoni - podsumował bp Przyborek.

Następnie kapłan opowiedział historię anglikanina Johna Henry'ego Newmana. - Ci dwaj święci pokazują dwie drogi, które w rzeczywistości są jedną drogą. Pierwszy uczy nas, że nikt nie jest stracony, jeżeli trzyma różaniec i wraca do sakramentów. Drugi uczy nas, że nie ma prawdziwej świętości bez prawdy i bez szukania Chrystusa takiego, jaki jest, a nie takiego, jakiego chcielibyśmy sobie stworzyć - tłumaczył kapłan.

- Myślę, że do każdego z błogosławieństw można by dopasować konkretnego świętego, bo świętych mamy tysiące. Każdy święty jest jak konkretna ilustracja jednego zdania z Ewangelii. Niech to będzie nasze zadanie na dziś. Pomyślmy o tych świętych. Ale jeszcze bardziej pomyślmy o sobie. Jakie jest moje błogosławieństwo? Co Pan Bóg mi daje? Jaką drogą chce mnie prowadzić? Do jakiej świętości mnie przeznaczył, skoro mnie umiłował jako swoje dziecko? - zakończył.