Świątynię wzniesiono w drugiej połowie XIV wieku. To typowy dla Pomorza kościół ceglany, prosty w planie i mocny konstrukcyjnie. Około 1560 r., w czasie reformacji, kościół został przejęty przez protestantów i pozostał w ich rękach aż do końca II wojny światowej. Właśnie z tego okresu pochodzą ważne ingerencje w bryłę i wnętrze. W latach 1673–1689 przebudowano łuki i dobudowano balkony, czyli empory, charakterystyczne dla protestanckiego sposobu przeżywania liturgii. W 1732 r. od zachodu wzniesiono wieżę w konstrukcji szkieletowej, a w XIX wieku dobudowano m.in. przybudówkę od północy oraz zakrystię.