Aula wypełniła się do ostatniego miejsca, a chłód z zewnątrz ustąpił ciepłu rozmów, oczekiwania i skupienia. Już przed pierwszym dźwiękiem było jasne, że to nie będzie zwyczajny koncert.

Tak rozpoczęło się pierwsze spotkanie nowego - muzycznego - cyklu w ramach "Spotkań z Duchowością", organizowanego przez Męską Wspólnotę w Drodze oraz Szkołę Biblijną Archidiecezji Gdańskiej. Na inaugurację zaproszono Antoninę Krzysztoń - artystkę, której twórczość od lat wymyka się prostym definicjom, a muzyka nie tylko porusza emocje, ale prowadzi w głąb. Wstęp na koncert był wolny, a uczestnicy chętnie odpowiadali na zachętę organizatorów, by wesprzeć dobrowolnymi datkami Hospicjum Pomorze Dzieciom.

Od pierwszych taktów dało się odczuć kameralny, niemal intymny charakter wieczoru. To nie było wydarzenie nastawione na efekt czy głośny aplauz. Muzyka płynęła spokojnie, z uważnością, tworząc przestrzeń do słuchania - nie tylko dźwięków, ale i samego siebie. Publiczność chłonęła kolejne pieśni, jakby czas na chwilę zwolnił.

- Dołączam się do podziwu, że tylu nas dzisiaj przyszło - mówi ks. Andrzej Bujnowski OP,  moderator spotkania. - Ręczę, że czeka nas niezwykły koncert. Każdy koncert Antoniny jest niezwykły. Miałem okazję być na wielu z nich, a nawet niektóre organizować - podkreśla.

Dominikanin przypomniał, że Antonina Krzysztoń obecna jest na polskiej scenie od 45 lat. Jej droga artystyczna rozpoczęła się właśnie w Gdańsku - w 1981 roku, w Hali Olivia, podczas I Ogólnopolskiego Przeglądu Piosenki Prawdziwej "Zakazane piosenki".  - Pojawiła się wtedy młoda dziewczyna z gitarą - wspominał. - I wystarczyło kilka pieśni, by dosłownie "zamrozić" publiczność czystością głosu i brzmienia. Od tamtej pory jest stale obecna na scenie i pozostaje jedną z najwybitniejszych postaci, które mają własny styl i wyrazisty przekaz. W jej sztuce o coś chodzi - mówi.

Ks. Bujnowski zwraca też uwagę, że sama artystka nie lubi określenia piosenkarka. - Lepiej powiedzieć o niej: pieśniarka. To słowo więcej mówi o tym, czym jest jej twórczość - podkreśla.

Po koncercie, który publiczność nagrodziła długimi, serdecznymi brawami, nadszedł moment rozmowy - rzadki i szczególny, bo odbywający się bezpośrednio po zejściu artystów ze sceny. - Takie spotkania należą do rzadkości - zauważył dominikanin. - Artyści są jeszcze pod wpływem emocji, a my możemy spróbować zajrzeć głębiej: nie tylko w muzykę, ale w drogę twórcy, w jego doświadczenie wiary - mówił.

Rozmowa z Antoniną Krzysztoń szybko skierowała się ku duchowości, która - jak się okazało - nie jest dodatkiem do jej muzyki, ale jej źródłem. Artystka wspominała przełomowy moment nagrania płyty "Pieśni Postne", powstałej na początku lat 90. - Zadzwonił do mnie Janusz Kotarba z Ruach i zapytał, czy nie nagrałabym płyty religijnej - opowiadała. - Zaczęłam się zastanawiać, co jest mi naprawdę bliskie. I nagle przyszły pieśni wielkopostne - wspomina.

Przygotowanie do tego projektu było dla niej doświadczeniem głęboko ascetycznym. Długi czas pościła, pijąc wyłącznie wodę i jedząc skórkę chleba. - To był czas ogromnej koncentracji na tym, co chcę przekazać - mówi. - Te pieśni są "gołe", proste, pozbawione ozdobników. Mają w sobie moc, która płynie z ciszy i skupienia - wyjaśnia.

Artystka przyznała, że ważną rolę odegrała w jej życiu szkoła w Szymanowie, prowadzona przez siostry Niepokalanki. To tam po raz pierwszy spotkała się z pieśniami religijnymi i doświadczyła modlitwy wspólnotowej. Choć wychowywała się w domu, w którym wiara nie była centralnym punktem codzienności, zawsze towarzyszyło jej - jak mówiła - poczucie opieki. Wspominała babcię i dziadka, którzy dyskretnie, bez wielkich słów, przekazywali jej wiarę. - Dopiero jako dorosła osoba zrozumiałam, jak ogromne to miało znaczenie - podkreśla.

W rozmowie pojawiły się także osobiste, bolesne wątki: wczesna śmierć ojca, doświadczenie straty i późniejsze dojrzewanie do przeżycia żałoby. - Dzieci powinny mieć prawo wiedzieć i płakać. To ważne, by trudne doświadczenia nie były przemilczane - mówiła szczerze.

Ks. Bujnowski nawiązał również do jej debiutu w Hali Olivia, w czasie szczególnym dla historii Polski. Antonina Krzysztoń wspominała swoje związki z opozycją, pierwsze nagrania wydawane w podziemiu i tremę, która towarzyszyła jej pierwszemu występowi przed tysiącami ludzi. - Sukienka dosłownie mi falowała, tak bardzo się trzęsłam - wspomina z uśmiechem.

To wszystko - historia życia, wiary, cierpienia i odwagi - wybrzmiewało także w muzyce, która tego wieczoru wypełniła aulę Jana Pawła II. Pierwsze "Muzyczne Spotkanie z Duchowością" okazało się nie tylko koncertem, ale prawdziwym doświadczeniem wspólnoty i ciszy. Spotkaniem, w którym sztuka stała się modlitwą, a duchowość - czymś żywym i dostępnym dla każdego.

- Ta muzyka prowadzi w głąb, nie narzuca się - podkreśla pan Marek, który stał pod ścianą, bo zabrakło miejsc siedzących. - Człowiek wychodzi stąd spokojniejszy, jak po modlitwie. Dobrze, że powstał taki cykl. To było pierwsze spotkanie z duchowością w takiej formie i mam nadzieję, że nie ostatnie - przynaje.

Wśród słuchaczy była też pani Anna, która zdecydowała się przyjść z mężem i synkiem. - Pogoda nie zachęcała do wyjścia - jest zimo i ślisko, ale chęć usłyszenia pani Antoniny na żywo, wygrała. Moja mama słuchała jej muzyki, stąd dobrze ją znam. Mama nie mieszka w Gdańsku, bo inaczej byłaby tu z nami. Koncert był niesamowity. Nadal mam ciarki. Może uda mi się zrobić zdjęcie z panią Antoniną. To będzie super pamiątka - mówi.