Z pierwszej wzmianki o osadzie wiemy tyle, że książę Mściwój II przekazał ją we władanie pelplińskim cystersom. W 1301 r. trafiła do biskupa kujawskiego Gerarda, a w 1358 r. otrzymała akt lokacyjny. Gdy po reformacji okolica stała się w większości ewangelicka, biskup Hieronim Rozdrażewski przekazał Giemlice w 1592 r. jezuitom ze Starych Szkotów pod Gdańskiem. Kościół pozostawał w ich rękach do 1772 r. Pierwsza świątynia we wsi, najpewniej wzniesiona przez cystersów, pochodziła z XIV lub XV wieku i była filią parafii w Steblewie. Dzisiejsza została wzniesiona w stylu neoromańskim w latach 1840–1841, w miejscu budowli zniszczonej w czasie wojen napoleońskich. Bryła jest prosta, czytelna i bardzo żuławska w swoim umiarze. To świątynia murowana i otynkowana, jednonawowa, z wydzielonym prezbiterium i wieżą od zachodu. Wnętrze nakrywa drewniany strop podparty trzema parami słupów. Wieża ma dolną część kwadratową, wyżej przechodzi w formę ośmioboczną. Nie jest to architektura, która chce dominować przepychem. Jej siła tkwi raczej w proporcji, spokoju i funkcji. Dobrze wpisuje się w krajobraz wsi, a zarazem nie ginie w nim.