Już od pierwszych chwil było wiadomo, że nie będzie to zwykłe rozdanie nagród. Ks. Andrzej Pradela, proboszcz parafii, witając uczestników, żartował, że "to nasza polana matemblewska naszych zająców", a chwilę później - ku radości najmłodszych - na polanę wskoczył… "prawdziwy" zając. Maskotka natychmiast otoczona została przez dzieci, które reagowały śmiechem i oklaskami. - Lepiej, że nie startował w konkursie, bo pewnie by wygrał - żartował ks. Andrzej, podziwiając jego energię i formę.

Na polanie stanęło parę - bardzo ciekawych i twórczych - prac. Każda inna, każda opowiadająca własną historię. Organizatorzy przypomnieli zasady: zając miał mieć minimum pół metra wysokości i być wykonany z naturalnych materiałów. Efekt? Prawdziwa eksplozja pomysłowości.

Były zające okrągłe i smukłe, włochate, ekologiczne, z recyklingu i całkiem tradycyjne. Zamiast jednego schematu nagród pojawiły się wyróżnienia z charakterem. Publiczność oklaskiwała kolejno: najbardziej ekologicznego zająca, najsłodszą konstrukcję, która - jak żartowano - "dziwne, że jeszcze nie została zjedzona", zająca-transparent oraz pracowitego zająca sprzątacza.

Każde wyjście uczestników po nagrodę zamieniało się w małe święto: wspólne zdjęcia z zającem i spontaniczne reakcje dzieci tworzyły atmosferę rodzinnego pikniku. Między kolejnymi ogłoszeniami wyników wielu uczestników i widzów spacerowało w pobliżu konkursowych zająców. Nie wszyscy zdecydowali się w tym roku wystartować - czego część żałowała.

- Patrzymy na te zające i już wiemy, że za rok musimy spróbować - mówili z uśmiechem państwo Anna i Marcin, którzy przyszli z dziećmi tylko jako widzowie. - Myśleliśmy, że to będzie taki mały konkurs, a tu tyle pracy, pomysłów i radości. Dzieci już w drodze tutaj wymyślały własnego zająca. Trochę żałujemy, że nie zdążyliśmy się przygotować, bo widać, że to naprawdę buduje wspólnotę - mówi pani Anna.

Nie brakowało też stałych parafian, którzy z entuzjazmem obserwowali wydarzenie od początku do końca. - Najpiękniejsze jest to, że tutaj spotykają się całe rodziny - podkreślał pan Andrzej. - Widać dziadków, rodziców i dzieci razem przy jednej pracy. To nie jest tylko konkurs. To takie nasze parafialne święto przed Wielkanocą. Człowiek patrzy na te zające i widzi przede wszystkim ludzi, którzy chcą być razem - uśmiecha się.

Kulminacją wydarzenia było ogłoszenie podium. Trzecie miejsce zdobył zając, który przybył...w kapciach, jak ktoś, kto czuje się w kościele jak w domu. Drugie miejsce trafiło do pracy przygotowanej przez Dom Samotnej Matki - zająca-matkę z dzieckiem.

Gdy przyszła pora na ogłoszenie zwycięzcy, publiczność miała okazję do wspólnego śpiewu. Na polanie zabrzmiała piosenka, a wydarzenie naturalnie przeszło w radosne, wspólnotowe świętowanie. 

Pierwsze miejsce przypadło w udziale matemblewskiej scholi, która przygotowała największego zająca ze wszystkich. Był większy niż większość młodych artystów.

Konkurs wielkanocnego zająca w Matemblewie od lat łączy mieszkańców, rodziny i parafian. Takie inicjatywy wpisują się w wielkanocną tradycję wspólnego przygotowania do świąt - poprzez twórczość, spotkanie i radość bycia razem. Na matemblewskiej polanie zające były tylko pretekstem. Najważniejsze okazało się coś innego: wspólnota, śmiech dzieci i poczucie, że Wielkanoc naprawdę się zbliża.