Rocznicowa liturgia była nie tylko podsumowaniem minionych lat ani wspomnieniem kolejnych etapów budowy. Bardziej przypominała zatrzymanie się na chwilę pośród codzienności i spojrzenie wstecz z wdzięcznością - na dzielnicę, która rosła; na domy, które pojawiały się tam, gdzie wcześniej były pola; na ludzi, którzy przybywali z różnych stron i uczyli się nie tylko mieszkać obok siebie, ale być wspólnotą.

To właśnie ten wymiar najmocniej wybrzmiał w homilii metropolity gdańskiego. Pasterz nie zaczął od dat i jubileuszowej kroniki, ale od wzruszenia. Od wejścia do świątyni, które uruchomiło pamięć. - To wielkie i ważne wydarzenie dla wspólnoty parafialnej, która dojrzewa, wzrasta, ma już swoją historię i stara się przede wszystkim żyć tym, co pozostawia jej Jezus Chrystus, tym, czym każdego dnia ją karmi. Kiedy wchodziłem do kościoła i spojrzałem na ten napis "25 lat", sam poczułem wzruszenie. Przez moje myśli przetoczyły się różne obrazy z historii tej świątyni i tej wspólnoty, która zrodziła się ponad 25 lat temu i dziś nadal się rozwija, by dojrzewać w wierze - podkreślił kapłan.

Dalej, arcybiskup przywołał obraz winnicy Pańskiej. Mówił o parafii jako o miejscu, w którym człowiek wzrasta, uczy się bliskości Chrystusa i bliskości drugiego człowieka. - Rzeczywiście można powiedzieć, że wspólnota parafialna, wspólnota wierzących, to taka winnica, w której jest Jezus Chrystus, w której wszyscy pracujemy, w której staramy się doświadczać Jego bliskości, ale też bliskości drugiego człowieka, w której staramy się przeżywać i przekładać na codzienne życie przykazania Boże, po to, żeby nimi żyć, doskonalić się i wzrastać - mówił.

Następnie abp Wojda sięgnął do Listu św. Pawła do Efezjan. Przywołał Efez, wielkie i różnorodne miasto, zamieszkane przez ludzi różnych kultur, tradycji i wierzeń. To tam św. Paweł głosił Ewangelię ludziom, którzy żyli obok siebie, ale nie byli jeszcze wspólnotą. I właśnie ten obraz kapłan zestawił z historią Osowej. Także tutaj najpierw byli ludzie, którzy przybywali z różnych stron. Najpierw wyrastały domy i osiedla. Dopiero potem rodziła się wspólnota parafialna. Dlatego szczególnie mocno zabrzmiały słowa św. Pawła: "Nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga". Metropolita objaśniał je bardzo konkretnie. - Paweł podkreśla tu właśnie to, że ta różnorodność ras, kultur i ludzi, którzy tam mieszkali, którzy wcześniej nie czuli się wspólnotą, lecz jedynie zwykłymi mieszkańcami, dzięki Ewangelii staje się wspólnotą chrześcijańską - wspólnotą wierzących - wyjaśniał duchowny.

Właśnie tu jubileusz osowskiej parafii nabierał szczególnej treści. Bo historia tego miejsca to nie tylko historia budowy kościoła, lecz także historia przemiany. Z mieszkańców w parafian. Z ludzi, którzy trafili do tej części miasta z różnych stron, we wspólnotę, która potrafi modlić się razem, przeżywać razem wiarę i razem dziękować za swoje miejsce. Z homilii wybrzmiało także mocne przypomnienie, że Kościół ma swój fundament i swoje centrum. - Nie ma wspólnoty chrześcijańskiej, jeśli w centrum zabrakłoby Jezusa Chrystusa. Dlatego tak mocno Paweł przypomina Efezjanom i przypomina również nam: zbudowani jesteście na fundamencie apostołów i proroków, ale kamieniem węgielnym jest Jezus Chrystus - mówił metropolita gdański.

Duszpasterz przypomniał, że świątynia z cegły i kamienia ma sens tylko wtedy, gdy pomaga budować świątynię żywą – gdy prowadzi do modlitwy, do sakramentów, do życia Ewangelią. - Zbudowana tutaj świątynia jest piękna. Jest owocem waszej pracy, waszego trudu, waszego wysiłku, waszych ofiar, tego wszystkiego, o czym wspomniał ks. proboszcz na początku Eucharystii. I to jest piękne dzieło. Ale to jest tylko zewnętrzny symbol tego, czym rzeczywiście mamy być: żywą świątynią Jezusa Chrystusa, Boga - zaakcentował abp Wojda.

Na koniec kaznodzieja przywołał scenę spod Cezarei Filipowej i pytanie Jezusa: "A wy za kogo Mnie uważacie?". To pytanie wybrzmiało jakby zostało zadane każdemu z obecnych. Jubileusz okazał się więc chwilą prawdy. Bo można świętować, wspominać i dziękować, ale ostatecznie wszystko rozstrzyga się w odpowiedzi na to, kim naprawdę jest dla człowieka Chrystus. - Kiedy dziękujemy Bogu za 25 lat istnienia tej świątyni, chcemy powiedzieć: właśnie dlatego świętujemy, bośmy Cię, Jezu, wybrali jako Mistrza i Zbawiciela, dlatego żeśmy uwierzyli w Ciebie, dlatego że przyjęliśmy Ciebie jako naszego Odkupiciela. To jest nasze wyznanie wiary. Nasza obecność tutaj dzisiaj jest właśnie tym wyznaniem wiary, że Chrystus jest naszą drogą, prawdą i życiem - podsumował arcybiskup.