To miejsce, położone na terenie parafii św. Ignacego na Starych Szkotach, stało się tego poranka punktem wyjścia nie tylko na mapie, ale też w duchowej drodze uczestników. Była modlitwa, rozmowy, śpiew i atmosfera oczekiwania. W Domu Propedeutycznym młodzież spotkała się także z nuncjuszem apostolskim w Polsce, abp. Antonio Guido Filipazzim. Jego obecność nadała wydarzeniu szczególny charakter. Zanim pielgrzymi wyszli na trasę, usłyszeli słowa, które dobrze opisywały sens tego dnia.

- Wyruszacie w drogę, która jest dość wymagająca, ale właśnie dlatego staje się pięknym obrazem życia - mówił nuncjusz do młodych. Zachęcał ich, by pielgrzymowanie potraktowali jako czas proszenia Boga o potrzebne łaski oraz rozeznawania, czego naprawdę pragną od życia i czego Pan pragnie dla nich.

Abp Filipazzi nawiązał także do postaci św. Wojciecha, biskupa i męczennika. Przypomniał, że męczeństwo pokazuje, jak poważne staje się życie, gdy człowiek jest gotów oddać je za wiarę. - Prośmy św. Wojciecha, aby pomógł nam poważnie traktować nasze zobowiązania, nasze zadania i nasze życie - powiedział, udzielając młodym błogosławieństwa na drogę.

Po godz. 10 pielgrzymka wyruszyła ze Starych Szkotów w stronę Wzgórza św. Wojciecha. Razem z młodzieżą poszedł bp Piotr Przyborek. Trasa liczyła około pięciu kilometrów i była czasem modlitwy, śpiewu i rozmów. Bo pielgrzymka młodzieży nie jest tylko przejściem z jednego punktu do drugiego. To droga, w której tempo wyznaczają nie tylko kroki, ale też pytania, intencje i wiara niesiona we wspólnocie. - Lubię pielgrzymki, bo człowiek wychodzi z domu, odkłada telefon i naprawdę zaczyna słuchać. Innych, siebie, Boga. Idziemy razem, ale każdy niesie coś swojego. Dla mnie to jest czas, żeby trochę uporządkować serce - mówiła Kasia, jedna z uczestniczek.

Andrzej podkreślał, że obecność innych młodych daje siłę. - Czasem wydaje się, że wiara to coś prywatnego, że każdy przeżywa ją sam. A tu widać, że jest nas wielu. Idziemy razem, śpiewamy, modlimy się i człowiek czuje, że nie jest sam w Kościele - powiedział.

Celem pielgrzymów było Wzgórze św. Wojciecha, miejsce mocno wpisane w duchową historię Gdańska i całej archidiecezji. To tam odbywały się główne uroczystości odpustowe. Młodzi przyszli do św. Wojciecha jako pielgrzymi: z konkretnymi sprawami, pytaniami i intencjami. A droga ze Starych Szkotów na wzgórze stała się dla nich czymś więcej niż trasą. Stała się małą lekcją życia, w którym trzeba iść dalej, nawet gdy droga bywa wymagająca.