Nie każda posługa w Kościele dokonuje się przy ołtarzu, ambonie albo w świetle uroczystości. Czasem jej miejscem jest furta. Drzwi, telefon, pierwsze pytanie, krótka rozmowa, wskazanie drogi. Kto przychodzi do kurii, często właśnie tam zaczyna swoje spotkanie z Kościołem gdańskim. Od wielu lat tę codzienną służbę pełni s. Fabiola Kulewicz CSSE. W środę 27 maja otrzymała medal Cooperator Sancti Adalberti, czyli Współpracownik Świętego Wojciecha. Odznaczenie przyznał metropolita gdański abp Tadeusz Wojda.

Jest ono dowodem uznania za wyjątkowe, pełne skromności zaangażowanie w diecezjalne przedsięwzięcia. Podkreślono także wieloletnią posługę s. Fabioli na furcie w kurii, wykonywaną z wyjątkową sumiennością, dyskrecją i pełnym oddaniem. Zwrócono uwagę również na życzliwość, otwartość i stałą gotowość do pomocy każdemu, kto zwraca się do s. Fabioli z prośbą lub pytaniem. W gratulacjach wspomniano również o jej pracowitości, pogodzie ducha i poczuciu humoru, dzięki którym buduje atmosferę życzliwości i spokoju w miejscu swojej posługi. To właśnie z takich małych gestów składa się codzienność Kościoła. Z cierpliwie odebranego telefonu. Z krótkiego wyjaśnienia. Z uważności wobec człowieka, który nie zawsze wie, do kogo powinien się zwrócić. Z dyskrecji, gdy sprawa jest delikatna. Z dobrego słowa, które potrafi rozbroić napięcie.

Medal Cooperator Sancti Adalberti nosi imię patrona archidiecezji gdańskiej. Został ustanowiony z okazji 100-lecia AG i po raz pierwszy był przyznany w grudniu 2025 roku. W tym wyróżnieniu brzmi jednak nie tylko pamięć o wielkiej misji św. Wojciecha. Jest w nim także przekonanie, że ta misja trwa w zwyczajnej wierności ludzi, którzy dzień po dniu służą Kościołowi tam, gdzie zostali postawieni. W dyplomie znalazło się zdanie, które dobrze zamyka sens tego wyróżnienia: "Tę cichą, wierną i pełną oddania służbę niniejszym uznajemy za kontynuację misji św. Wojciecha - patrona Archidiecezji Gdańskiej". W przypadku s. Fabioli brzmi ono bardzo konkretnie. Bo czasem kontynuacja wielkiej misji zaczyna się od rzeczy najprostszych: otwartych drzwi, spokojnego głosu człowieka, który od progu daje innym poczucie, że są przyjęci.