Zimowy wyjazd odbył się w terminie 18-24 stycznia 2026 r. i zgromadził 90 dzieci z archidiecezji gdańskiej w wieku 7-12 lat. To jak szybko zostały rozdane karty zapisu, mówi sporo o skali potrzeb i o tym, jak prędko takie inicjatywy znajdują odbiorców. To nie jest margines. To jest realna, masowa potrzeba rodzin, które chcą dać dzieciom bezpieczny, sensowny wypoczynek, a często muszą liczyć każdy wydatek. 

Motyw przewodni był bardzo trafiony: bajkowy wehikuł czasu uporządkował wyjazd, pozwolił zbudować zabawę wokół opowieści i dał prosty język do rozmowy o emocjach, relacjach i współpracy w grupie. Z relacji publikowanych w mediach społecznościowych Caritas przebija też coś jeszcze: wspólnota, która potrafi być głośna radością, a jednocześnie bardzo konkretna organizacyjnie. Kiedy pojawia się komunikat "zimowisko dobiega końca", nie brzmi to jak zamknięcie projektu, tylko jak domknięcie intensywnego tygodnia, w którym ważne były nie tylko atrakcje, lecz także codzienna obecność opiekunów i rytm wspólnego życia. 

Warto przy tym widzieć zimowisko Caritas szerzej niż jako pojedynczy wyjazd. W tym samym czasie Caritas AG informowała, że w same ferie zimowe z oferty zimowego wypoczynku i atrakcji skorzysta blisko 250 dzieci i młodzieży w ramach działań placówek wsparcia dziennego. To pokazuje skalę pracy "w tle": nie jednorazowe wydarzenie, tylko systematyczne łapanie dzieci w momentach, kiedy najłatwiej o nudę, izolację i wpadnięcie w bezproduktywny tryb dnia. 

Istotny jest też wątek finansowania, bo on mówi prawdę o tym, jak takie wyjazdy w ogóle są możliwe. Zimowisko dla 90 dzieci mogło się odbyć między innymi dzięki funduszom zebranym w ramach Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom. Za feriami stoi nie tylko praca organizatorów, lecz także ofiarność ludzi, którzy wrzucają "małe" pieniądze do dużego wspólnego koszyka. Zbiórka - jak co roku - przełożyła się na realne dni odpoczynku, opieki i rozwoju dla konkretnych dzieci. 

Wyjazd z Caritas AG nie jest kolejnym zimowiskiem "zajmującym czas". Wyciąga dzieci z samotności, uczy normalnych relacji, daje dorosłych, którzy są obok, i pokazuje świat większy niż mieszkanie, klatka schodowa i telefon. To inwestycja w dzieci, która zostaje w nich na długo.