• facebook
  • Newsletter
  • rss
  • Śladami oliwskich cystersów

    Agnieszka Skowrońska

    |

    Gość Gdański 38/2012

    dodane 20.09.2012 00:00

    Historia. – „Ora et labora” – to maksyma św. Benedykta, którą mnisi cysterscy starają się dokładnie wypełniać od chwili założenia zakonu w 1098 roku. Przeżywając swoje powołanie w surowym ubóstwie i ukryciu, łączą harmonijnie w codzienności modlitwę, czytanie duchowe i pracę.

    Zakon cysterski pojawił się na Pomorzu Wschodnim dzięki zaproszeniu tutejszych książąt. 2 lipca 1186 roku przybyły z Kołbacza konwent wraz z opatem Dithardem osiadł w nowo wybudowa nym klasztorze w Oliwie. Dobra zakonne, które na początku obejmowały 7 wiosek, stopniowo powiększały się o kolejne nadania, by w 1283 roku stać się latyfundium, liczącym 40 wiosek i folwarków. W latach 1226 i 1236 klasztor oliwski był celem najazdów Prusów, którzy go doszczętnie rabowali, niszczyli i palili, pozbawiając zakonników życia. Także napaści krzyżackie w latach 1246, 1247 oraz 1252 przyniosły wiele zniszczeń. Ostatecznie w roku 1308 Oliwa znalazła się pod panowaniem Krzyżaków, którzy w 1342 roku, po licznych zatargach, na mocy przywileju zatwierdzili wszystkie cysterskie posiadłości. 25 marca 1350 roku klasztor wraz kościołem został strawiony przez pożar. Przez następne 5 lat trwała odbudowa. Dzięki niej kościół przybrał kształt zbliżony do tego, jaki ma obecna katedra oliwska.

    Kup wydanie papierowe lub e-wydanie.

    «« | « | 1 | » | »»
    oceń artykuł

    Zobacz także

    , aby komentować lub podaj nazwę wyświetlaną
    Gość

      Reklama

      Zapisane na później

      Pobieranie listy

      Reklama

      przewiń w dół